ΜΑΪΟΣ 2026
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 48η
Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο, τούς ἄρχοντες καί τόν πιστό λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.
Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά, Χριστός Ἀνέστη!
Ἐπικοινωνῶ σήμερα μαζί σας, μέ αἰσθήματα συντριβῆς καί βαθιᾶς λύπης, ἐξαιτίας τοῦ πρόσφατου τραγικοῦ συμβάντος, τῆς πτώσεως δύο νέων κοριτσιῶν ἀπό τόν 6ο ὄροφο τῆς πολυκατοικίας πού διέμεναν, καί τοῦ ἀδόκητου θανάτου τους.
Δυστυχῶς, δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού νέοι ἄνθρωποι ὁδηγοῦνται στήν αὐτοκτονία. Καθημερινά σχεδόν πληροφορούμαστε παρόμοια τραγικά γεγονότα. Νέοι ἄνθρωποι, ἀπογοητευμένοι ἀπό αὐτό πού ζοῦν ὡς ζωή, ἀπό αὐτό πού ἐμεῖς, οἱ μεγαλύτεροι σέ ἡλικία, διαμορφώσαμε καί τούς προσφέραμε ὡς ζωή, ἀποφασίζουν νά δώσουν τέλος στη ζωή τους. Στ’ ἀλήθεια, δέν ὑπάρχει μεγαλύτερος πόνος, ἀλλά καί μεγαλύτερη ἀπογοήτευση, ὄχι μόνον γιά τούς οἰκείους τους, ἀλλά γιά ὁλόκληρο τό κοινωνικό σύνολο, ἀπό τά νά βλέπεις νέους ἀνθρώπους, πού θά ἔπρεπε νά σφύζουν ἀπό ζωή, νά «στύβουν» τή ζωή καί νά τήν πίνουν στό ποτήρι, νά εὐωδιάζουν ζωή, νά δίνουν τελικά βίαιο τέλος στή ζωή τους. Εἶναι τρομερό, εἶναι τραγικό…. Γεννᾶ ἀνείπωτη ὀδύνη τοῦτο τό γεγονός. Παράλληλα, δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀποτυχία γιά μιά κοινωνία ἀπό τό νά μήν προσφέρει ποιότητα ζωῆς στούς πολίτες της.
Πονοῦμε, λοιπόν, γιά τήν πράξη αὐτή τῶν δύο κοριτσιῶν καί θρηνοῦμε. Ὅμως, περισσότερο πονοῦμε καί θρηνοῦμε, διότι τό σημείωμα πού ἄφησαν, αἰτιολογώντας τήν πράξη τους, ὑποδεικνύει τούς ἠθικούς αὐτουργούς πού προκάλεσαν τήν ἐνέργεια αὐτή. Μέσα σέ δύο σειρές ἀποκαλύπτουν τήν αἰτία τῆς, ἔτσι καί ἀλλιῶς ἀδικαιολόγητης, ἐπιλογῆς τους. Γράφει ἡ μία ἐκ τῶν δύο κοριτσιῶν: «Δέν θέλω πιά νά ζῶ, αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά μένα». Πόσο πόνο, πόση ἀπογοήτευση καί πόση ἀλήθεια κρύβεται μέσα σέ αὐτούς τούς λόγους. «Αὐτός ὁ κόσμος δέν εἶναι πιά γιά ἐμένα». Δυστυχῶς, δέν βρῆκαν οἱ δύο κοπέλες, ὅπως καί τόσοι ἄλλοι συνομήλικοί τους, νόημα στόν κόσμο πού ζοῦνε. Ἀπογοητεύτηκαν ἀπό αὐτό πού μέ τόση ἔνταση καί διαφήμηση ὀνομάστηκε «γλυκιά ζωή» καί ἀπελπίστηκαν. Δοκίμασαν τή ζωή καί, ἀντί νά γλυκαθοῦν, πικράθηκαν καί γι’ αὐτό μαράθηκαν.
Καί ἐδῶ τίθεται ἐναγώνια τό ἐρώτημα. Γιατί νέοι ἄνθρωποι δέν βρίσκουν νόημα στόν κόσμο πού ζοῦνε; Ποιός, ποιοί φταῖνε πού ὁ κόσμος, ἀπό τόπος χαρᾶς καί δημιουργίας, κατάντησε νά εἶναι τόπος ἀπογοήτευσης καί ἀπελπισίας; Μπροστά σέ αὐτά τά ἐρωτήματα ὀφείλουμε ὅλοι νά σταθοῦμε μέ ὑπευθυνότατα καί νά ἀπαντήσουμε μέ νηφαλιότητα, ἀποφεύγοντας τήν προσφιλῆ συνήθεια νά ἐπιρρίπτουμε ὁ ἕνας στόν ἄλλον τίς εὐθύνες. Καιρός νά ἀπαντήσουμε μέ εἰλικρίνεια, θεσμοί, φορεῖς καί φυσικά πρόσωπα, ἀναλαμβάνοντας τήν προσωπική εὐθύνη μας, καί στή συνέχεια νά διορθώσουμε αὐτά πού μέχρι τώρα ἐσφαλμένα πιστεύαμε, διακηρύτταμε, πράτταμε καί ἐπιβάλλαμε. Δέν ἔχουμε περιθώρια γιά ἀργοπορίες. Δέν χωροῦν πλέον δικαιολογίες. Εἶναι καιρός νά ἀντιδράσουμε! Νά ἀλλάξουμε! πρῶτοι ἐμεῖς καί μετά οἱ ἄλλοι. Οἱ πιό οὐσιαστικές ἀλλαγές ξεκινοῦν ἀπό τόν ἑαυτό μας καί ἐπεκτείνονται στόν κόσμο.
Μέχρι πότε θά κλείνουμε τά μάτια στήν ἀλήθεια; Μέχρι πότε θά ἀμνηστεύουμε τίς καταστροφικές ἐπιλογές μας; Δέν κατανοοῦμε ὅτι αὐτό πού ζοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, καί πού προσφέρουμε ὡς ζωή στούς νέους ἀνθρώπους, δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τή ζωή πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός; Δέν εἶμαι κινδυνολόγος. Σιχαίνομαι τοῦτον τόν ρόλο. Εἶμαι ὅμως πολίτης τούτου τοῦ κόσμου καί τούτης τῆς πατρίδας καί μέ βαραίνει ἡ εὐθύνη ἔναντι τῆς ἴδιας μου τῆς ὕπαρξης· τῆς προσωπικῆς, τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς ἱστορικῆς ὕπαρξής μου. Μέ βαραίνει καί ἡ εὐθύνη τοῦ πνευματικοῦ πατέρα, πού εἶναι ἄθλιο νά σιωπᾶ ὅταν βλέπει τά παιδιά του νά ὁδηγοῦνται στόν γκρεμό καί νά μήν ἀντιδρᾶ, νά μήν παρακαλεῖ, νά μή διαμαρτύρεται. Θεωρῶ ἀδιανόητο «τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων, ἡμεῖς (νά) ἄδομεν», «ἐνῶ τά σπίτια μας καίγονται, ἐμεῖς νά τραγουδοῦμε».
Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά,
Ὁ κόσμος πού ζοῦμε φανερώνει τή χρεοκοπία μας ὡς ἄνθρωποι, ὡς συνάνθρωποι, ὡς κοινωνία. Ἄν μέ ρωτούσατε ποιά εἶναι ἡ ἄποψή μου γιά τήν χρεοκοπία μας αυτή θά σᾶς ἔλεγα εὐθαρσῶς ὅτι εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπό τή ζωή μας. Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὅτι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό, ἤ θεριό ἤ δαίμονας γίνεται. Ἀπομακρυνθήκαμε, λοιπόν, ἀπό τόν Θεό, τόν ἐκδιώξαμε ἀπό τίς ζωές μας, ἀπό τήν πατρίδα μας, ἀπό τόν κόσμο καί γι’ αὐτό ἀγριέψαμε, χάσαμε τήν εἰρήνη καί τή χαρά μας. Μεθυσμένοι ἀπό τόν ἐγωισμό μας Τόν ἀρνηθήκαμε. Γι’ αὐτό καί Τόν ἀπορρίψαμε. Γιά αἰῶνες σπείραμε ἀθεΐα, καί τώρα θερίζουμε ἀπελπισία καί θάνατο.
Ὑπάρχει, ἄραγε, λύση γιά νά ἀντιστραφοῦν τά πράγματα; Ναί, ὑπάρχει! Ἡ μόνη λύση γιά νά παύσει τό θανατικό τῶν ἡμερῶν καί νά ἔρθει καί πάλι ἡ χαρά στίς καρδιές μας εἶναι ἡ ἐπιστροφή στό σπίτι τοῦ Πατέρα, στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐπιστροφή σέ Αὐτόν πού μᾶς ἔπλασε μέ πολλή ἀγάπη καί πού ἡ ψυχή, κατά τόν ἅγιο Αὐγουστῖνο, βρίσκει ἀνάπαυση καί χαρά μόνον κοντά Του. Ἡ προσφυγή σέ ἀνατολικές θρησκεῖες, σέ ἐπικίνδυνες βιοθεωρίες καί σέ νοσηρές ἰδεολογίες, μᾶλλον ἐπιτείνουν τό πρόβλημα παρά τό θεραπεύουν. Μόνον ὁ Χριστός εἰρηνεύει, χαροποιεῖ, ἰσορροπεῖ, σώζει.
Μέ πολλή ἀγάπη καί σεβασμό στρέφω τούτη τήν ὥρα τή σκέψη μου πρός ὅλους ἐσᾶς, πού ὁ Θεός σᾶς ἀξίωσε νά γίνεται γονεῖς, σέ ἐσᾶς πού σηκώνετε τόν βαρύ σταυρό τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν σας μέσα σέ ἕναν τέτοιο κόσμο, καί σᾶς παρακαλῶ: δῶστε στά παιδιά σας τόν Χριστό! Βάλτε τόν Χριστό μέσα στήν οἰκογένειά σας καί ἐμπιστευτεῖτε Τον! Αὐτός ποτέ δέν θά σᾶς ἐγκαταλείψει. Ἡ πίστη στόν Χριστό θά λειτουργήσει ὡς λήψη ἀντισωμάτων, πού θά ἀντιμετωπίζει κάθε βλαβερό ἰό πού θά ἀπειλεῖ τή ψυχική καί σωματική ἀκεραιότητα τῶν παιδιῶν σας. Παράλληλα, σᾶς παρακαλῶ νά μείνετε κοντά στά παιδιά σας, δίνοντάς τους χρόνο καί χῶρο, κατανόηση καί ἀγάπη, σεβασμό στίς ἐπιλογές τους καί ἐλευθερία. Ἄς εἶναι ἡ παραβολή τοῦ φιλάνθρωπου πατέρα καί τοῦ ἄσωτου γιοῦ ὁδηγός τοῦ τρόπου διευθετήσεως τῶν σχέσεων μέ τά παιδιά σας.
Στρέφω τήν σκέψη μου καί πρός ὅλους ἐσᾶς, πού ὁ Θεός σᾶς ἀξίωσε νά γίνεται παιδαγωγοί νέων ἀνθρώπων, στούς δασκάλους καί καθηγητές τῶν ἐκπαιδευτικῶν μονάδων τῆς Μητροπόλεώς μας, καί σᾶς παρακαλῶ, μαζί μέ τήν πολύτιμη γνώση πού προσφέρετε, δῶστε στίς μαθήτριες καί στούς μαθητές σας τό ἑλληνοθόδοξο ἦθος τῶν πατέρων μας! Τό ἦθος πού ἔχτισε Παρθενῶνες καί Ἁγιασοφιές καί δημιούργησε τόν σπουδαῖο ἀρχαιοελληνικό καί Βυζαντινό πολιτισμό μας, πού ἀνέδειξε σπουδαῖες μορφές στόν χῶρο τῶν ἐπιστημῶν, τῶν τεχνῶν, τοῦ πολιτισμοῦ. Γνώση χωρίς ἦθος μεταβάλλεται σέ ἐπικίνδυνη γνώση. Καί μόρφωση χωρίς ἀξίες ὁδηγεῖ στήν παραμόρφωση.
Στρέφω, ἐπίσης, τήν σκέψη μου καί πρός τούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς μας, πρός αὐτούς πού ἔλαβαν ἀπό τήν Ἐκκλησία τήν χάρη νά φανερώνουν τόν Χριστό μέσα στίς ζωές τῶν ἀνθρώπων, καί τούς παρακαλῶ, μέ τή ζωή, τή διδαχή τους καί μέ τά Μυστήρια, πού ἱερουργοῦν, νά συνεχίζουν, παρά τίς ἀντιξοότητες καί τούς πειρασμούς πού ἀντιμετωπίζουν, νά κηρύττουν Ἰησοῦν ἐσταυρωμένο καί ἀναστάντα μέσα στήν καθημερινότητα τῶν ἀνθρώπων, νά παρηγοροῦν καί νά εἰρηνεύουν τούς ἀνθρώπους τῆς ταραγμένης ἐποχῆς μας καί νά προσφέρουν ζωή στόν κόσμο, ἱερουργώντας ἀδιάκοπα τό Μυστήριο τῆς Ζωῆς, τή Θεία Εὐχαριστία, καί προσφέροντας τήν περίσσια ζωή, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, σέ αὐτούς πού ποθοῦν νά ζήσουν αἰώνια.
Τέλος, στρέφω τήν σκέψη μου καί τήν ἀγάπη μου πρός τούς γονεῖς τῶν δύο κοριτσιῶν καί τούς συμπαρίσταμαι στόν βαθύ πόνο τους. Οἱ ταπεινές μας προσευχές τόσο γιά τά παιδιά τους, ὅσο καί γιά τούς ἰδίους, εἶναι ἀδιάκοπες.
Ἀναλαμβάνοντας τήν προσωπική εὐθύνη μου γιά ὅ,τι δέν ἔπραξα γιά νά ἀλλάξει τοῦτος ὁ κόσμος, σᾶς καλῶ ὅλους σέ βαθιά αὐτοκριτική καί συνειδητή ἀλλαγή πρῶτα τῶν ἑαυτῶν μας καί μετά τοῦ κόσμου μας. Σᾶς καλῶ, δηλαδή, σέ οὐσιαστική ἐπιστροφή στόν Χριστό. Καιρός ν’ ἀλλάξουμε τούς ἑαυτούς μας, γιά νά ἀλλάξει, νά μεταμορφωθεῖ καί νά ὀμορφαίνει καί ὁ κόσμος μας. Καιρός νά ἀνεβοῦμε λίγο ψηλότερα. Καιρός νά λάμψει καί πάλι ὁ Ἥλιος-Χριστός στίς καρδιές μας, γιά νά γίνει ἡ ζωή αὐτό πού στ΄ ἀλήθεια εἶναι: πανηγύρι χαρᾶς, τόπος εἰρήνης, πρόγευση παραδείσου.
Μέ πατρικές εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης καί πνευματικός Πατέρας σας
† Ο ΝΕΑΣ ΚΡΗΝΗΣ & ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
